Najlepsze zdalne opisy badań diagnostycznych

Teleradiologia (radiologia na trasa) – forma radiologii, tworząca w sklep telemedycyny. Trzyma w sobie elementy telekomunikacji, informatyki i medycyny, a w szczególności radiologii.

Dzięki użyciu nowych techniki zezwala na wymianę specjalistycznych informacji przesyłając obrazy statystyczne, jak i aktywne (przesyłanie najwyższej jakości zdjęć USG, MRI). Zezwala na diagnozę na odległość. Umożliwia przesyłanie obrazów o dużej rozdzielczości, a jeszcze interaktywną transmisję audiowizualną z całą precyzją i w okresie rzeczywistym. Systemy wideokomunikacyjne (wideokodery) grają na ogólnodostępnych cyfrowych liniach transmisyjnych ISDN, w światowej sieci Internet, a oraz na grupach satelitarnych.

Teleradiologia obniża koszty teleradiologia bycia szpitali oraz wyjątkowych jednostek ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe świadczące pomocy w kierunku teleradiologii funkcjonują na model w Indiach, a świadczą usługi dla szpitali w USA czy Wielkiej Brytanii. Uzyskuje się w ostatni zabieg różnice czasowe pomiędzy państwem, w którym jest centrum opisowe, a państwami, w których stanowią siedzibę szpitale. Dzięki temu koszt funkcjonowania bardzo się obniża.

Pomoc techniczną w zasięgu konfiguracji sprzętu oraz urządzeń diagnostycznych (TK, MR także wyjątkowe) dla potrzeb teleradiologii
Dostarczenie niezbędnych urządzeń do wykonania związania z własnymi pracowniami opisowymi (router, komputer, skaner dokumentów tekstowych)
Instalację i konfigurację oprogramowania do teletransmisji
Szkolenia personelu w charakterze obsługi systemów teleradiologicznych
Szkolenia personelu z poziomu połączeń telekonferencyjnych
Doradztwo ekspertów w obrębie organizacji transferu określonych w sal
Optymalizację protokołów akwizycji danych obrazowych na urządzeniach TK i MR przez swoich radiologów
Doradztwo w kierunku wyboru łącza i budów dojazdu do budowie publicznej

T
eleradiologia stanowi zdalną ocenę (opis)
artykułów z diagnostyki obrazowej dla celów
diagnostycznych lub konsultacji (1, 2). Spośród obecnego
względu nie jest ona usługą kierowaną bezpośrednio
do pacjenta, natomiast jest spełniana pośrednio na jego
korzyść. Traktuje ona budowę zdalnego kontaktu między
specjalistami medyczny
mi (czy z udziałem
specjalistów informatyki medycznej oraz zabezpieczenia
technicznego transmisji). Potrafi stanowić organizowana
jako:
− tzw. usługa wewnętrzna – w zakładzie przez ludzi
szpitala,
− usługa outsourcingowa – przez wyspecjalizowane
firmy zewnętrzne (tzw. centra opisowe),
− wersje mieszane lub skrojone pod nazwane potrzeby,
np. obszary o małej gęstości zaludnienia, trudnych
warunkach terenowych lub pogodowych.
Teraz w warunkach polskich są to głównie połą-
czenia punkt-punkt czy małe architekturze zamknięte.
Teleradiologia broniła się możliwa dzięki:
− cyfryzacji materiałów (najczęściej obrazów, zestawów
obrazów, czy nowych informacjach o pacjencie
i owoców jego badań) z diagnostyki obrazowej,
najczęściej już wytwarzanych w obecnej linii,
− cyfrowej archiwizacji danych medycznych, i przez
to prostemu, szybkiemu i trwałemu dostępowi do ba-
dań pacjenta,
− zapewnieniu tanich łączy transmisyjnych (najczęściej
sieci internetowych) oraz sposobów informatycz-
nych (HIS, RIS, PACS) o podobnych parametrach
i właściwościach,
− powstaniu sprzętu umożliwiającego zdalny dostęp
do pełnych czy jedynie wybranych funkcji stacji
diagnostycznych,
− zapewnieniu infrastruktury teleinformatycznej
umożliwiającej także dojazd do medium meto-
dą „zapamiętaj i prześlij” (ang.
store-and-forward
)
niewymagającej jednoczesnej obecności obu stron
komunikacji, kiedy i transmisję w okresie rzeczywistym
(ang.
real-time
).
Do stworzenia i wzroście teleradiologii przyczyniły
się również:
− ograniczona dostępność do wysoko wykwalifiko-
wanych specjalistów medycznych,
− coraz szersze zastosowanie diagnostyki obrazowej
w opiece zdrowotnej,
− potrzeba zapewnienia dostępności przedmiotowych
usług bez powodu na porę doby i dzień tygodnia,
dodatkowo w systemie pilnym,
− możliwość szybkiego uzyskania tą świetną (bez sensu
na przestrzeń) tzw. drugiej decyzji w dużych przy-
padkach,
− pojawianie się zupełnie nowoczesnych technologii wykraczają-
cych poza dotychczasowe doświadczenia (np. MRI/
EEG) oraz konieczność prac i konsultacji,
− zapewnienie właściwej jakości zdalnych usług
tego rodzaju,
− nacisk pacjentów na podniesienie jakości opieki
zdrowotnej,
− konieczność poszukiwania przez agencji opieki
zdrowotnej rozwiązań popularniejszych i umożliwiających
lepsze gospodarowanie zasobami.
Wysoka wartość usług telemedycznych prawdopodobnie żyć
zapewniona przez:
− odpowiednią infrastrukturę techniczną,
− bezpieczeństwo danych i dostęp do nich na zasadzie
dostępu koniecznego,
− selekcję specjalistów,
− standaryzację procedur (przygotowania pacjenta,
obrazowania, komunikacji, transmisji informacji dodatkowo ich
kompletności itd.),
− pracę w dziale schorzeń, rodzaju obrazowa-
nia (w tym razem wieloma metodami) itp.,
− wydajną organizację pracy,
− stosowanie systemów kontroli jakości (zapobieganie
błędom, wyrywkowa kontrola przez ekspertów,
peer-review itp.),
− procedury awaryjne i poradę techniczną.
Wady teleradiologii i zagrożenia dla jej wzroście
stanowią:
− brak standardu komunikacyjnego i formatu da-
nych dla całej usługi teleradiologicznej – standard
DICOM 3.0 definiuje format zdjęć, i brak
jest standaryzacji formatu zlecenia, dodatkowych